«Είναι 43 άνθρωποι, έκδηλα περίεργοι, ρομαντικοί και ανήσυχοι, γνωστοί και άγνωστοι, φίλοι και «εχθροί», οι οποίοι ζουν ανάμεσά μας, τρέχουν στο δρόμο, τους συναντώ στο πρώτο κάθισμα του λεωφορείου, στο απέναντι παγκάκι, στο διπλανό γραφείο, στο μπροστινό ταξί, όπου τολμούν να μοιραστούν μία ιστορία τους, μαζί μου. Κάποιοι κοιτούν τους δείκτες στα ρολόγια, τους περαστικούς στα πεζοδρόμια, τα φώτα της πόλης, περνώ λίγες στιγμές μαζί τους και μετά, ο καθένας συνεχίζει το ταξίδι του. Μέχρι να ανταμώσουμε ξανά ή ίσως…
